I tell you what I want, what I really, really want
Human Design onder een vurige nieuwe Ram maan. Een uitnodiging om opnieuw te beginnen — niet vanuit wat was, maar vanuit wat nu is. Durf je te voelen wat je echt wilt, zonder oordeel, zonder verhaal?
Laatst keek ik een serie over een vrouw die na een ongeval haar geheugen verliest — en daarmee ook haar verleden: haar opvoeding, haar ervaringen, haar trauma’s. De serie zelf is niet echt een aanrader, maar om in de beroemde woorden van Carrie Bradshaw te spreken: I couldn’t help but wonder…. hoe zou ik MIJN leven leven, wanneer mijn geschiedenis mij niet langer definieert?
Wat als je nog altijd dezelfde blauwdruk met je meedraagt (nature) maar je omgeving nog geen enkele invloed op je heeft gehad (nurture)… zou je dan andere keuzes maken? Keuzes die (nog) niet worden gevoed door angst, zorgen, twijfels van vroeger? Of zou je — ervan uitgaande dat je zowel voor als na het ongeluk braaf je strategie en autoriteit volgde — weer op hetzelfde (soort) punt belanden?
Opnieuw beginnen zonder verleden
Het hoofdpersonage uit de serie kreeg de kans om opnieuw te beginnen. Zo ook nodigt deze nieuwe maan in Ram ons uit om opnieuw te beginnen. Om onszelf steeds weer opnieuw te ontdekken en te ontwikkelen — maar dan met bewustzijn over wie we tot nu toe zijn geweest. Wie wil jij zijn, hier, nu, op dit moment? Waar verlang jij naar, hier, nu, op dit moment? Wat wíl je, hier, nu, op dit moment? Zonder verleden, zonder toekomst. Alleen het hier en nu.
Ik weet niet hoe het met jou zit, maar ik vind het soms knap lastig om écht te voelen wat ik wil — of misschien nog wel meer te vertrouwen op wat ik voel. Groter wonen met een tuin? Ja, graag! Meer reizen? Hell yeah. Maar verder? Ik zou het eigenlijk niet weten (en ik heb nog wel een gedefinieerd Hart centrum). Betekent dit dat ik content ben met mijn leven? Of… durf ik niet groter te dromen? Houd ik mezelf klein? Mijn mind denkt dat verlangens groots moeten zijn. Dat ze om levensveranderende keuzes moeten gaan: het roer omgooien, álles anders doen. Maar als ik nu, terwijl ik schrijf, even stil sta en mezelf de vraag stel: wat wil ik nú?, dan voel ik iets heel anders, dan voel ik iets heel kleins. Een verlangen naar de zon op mijn huid en een boek in mijn handen — een psychologische thriller, jawel, waar ik mezelf gelijk behoorlijk op veroordeel. Want moet ik niet één of ander zelfontwikkeling boek lezen? Is dat niet ‘beter’? Maar nee, mijn ziel vraagt op dit moment om een spannend en meeslepend verhaal, en wie ben ik om mijn ziel dat te onthouden?
Waar verlang jij écht naar
De opdracht is ‘simpel’: onderzoeken waar jij écht naar verlangt. Wat wakkert het vuurtje aan in jou? En durf jij zonder twijfel en terughoudendheid je gevoel te volgen? ‘Simpel’ op papier (en daarom tussen aanhalingstekens), want wat als jij pijn en angst uit het verleden met je meedraagt. Denk aan al die momenten — groot maar ook zeker klein — waarop je je niet gezien of gehoord voelde, waarop je je bent gaan aanpassen omdat je het gevoel had niet jezelf te kunnen zijn, momenten van afwijzing, pesterijen, emotionele onbereikbaarheid, stress, manipulatie, mishandeling. Of wat dacht je van een gebroken hart? Ik las ergens “wanting made a fool out of me” en dat is natuurlijk het allerlaatste wat je nu wilt.
Hoe heerlijk zou het zijn als dat alles niet bestond, als er geen verleden was, en je écht opnieuw kon beginnen. Hoewel het verleden je vormt en voedt; iets waar ik persoonlijk ook dankbaar voor ben, ondanks groot verlies en flink wat gruwelijkheden die ik in mijn jeugd heb ervaren. Het is alleen zo zonde als we door die angsten en pijn niet meer durven te wensen en verlangen. Deze maan-energie brengt mij vooral dat: de herinnering om in elk moment aanwezig te zijn, naar elk signaal te luisteren, OK te zijn met wat zich aandient en zo af te stemmen op een hoger potentieel. Want wanneer je volledig aanwezig bent in het moment, vinden de antwoorden — en daarmee je diepste wensen en verlangens — jou vanzelf.
Liefs,
Ellis
Wat mooi geschreven Ell! ♥️